Hoi, ik kwam in 1982 ter wereld in een ziekenhuis in Rotterdam en groeide op in een klein plattelandsdorpje genaamd Oud-Alblas. Vanaf mijn zesde jaar riep ik dat ik kunstenaar wilde worden. Na 17 jaar polder trok ik naar de grote stad en op mijn 19e verhuisde ik naar Tilburg, waar ik al snel de liefde van mijn leven (Paul) tegenkwam. Na twee jaar stopte ik met de Tilburgse lerarenopleiding Beeldende Kunst en Vormgeving: kunst maken heel leuk, stages lopen en lesgeven ook leuk, maar samen in een opleiding gepropt toch niets voor mij. Ik werkte vier jaar parttime in een muziekcafé en bleef mijn schilderijen maken. Toen ik doorhad dat mijn werk iets naïefs had en te weinig ontwikkeling liet zien, besloot ik naar een volwaardige kunstacademie te gaan. Dit werd de Willem de Kooning academie in Rotterdam, waar ik in 2009 afstudeerde in Autonoom Beeldende Kunst (Fine Art), richting schilderen. Omdat ik in die tijd meende dat elke creatie in wezen een soort zelfportret was, besloot ik hier niet 'schijnheilig' over te doen en maakte letterlijk vooral zelfportretten. Een aantal schilderijen van mijn hoofd werd geruild voor geld om ineens bij een vreemde aan de muur te hangen. Een collega kunstenares vroeg mij in 2009 ter assistentie bij kunstlessen die ze op een basisschool gaf. Dit beviel goed en al vrij snel gaf ik zelf kunstlessen op verschillende scholen. Dit breidde zich vervolgens ook uit naar middelbaar onderwijs. Mijn werkweek was goedgevuld met kunst maken en kunst onderwijzen, waar ik lange tijd erg tevreden mee was. In 2017 maakte ik een artistieke zijstap door het prentenboekje DENKDIER te schrijven, illustreren en uit te geven. In 2019 werden onze dochters Vesper en Ariël geboren, een eeneiige tweeling. Na 6 en 11 medische dagen overleden ze, vanwege een absurd foutje van de natuur.
Oeps. 
Het bevallingsverlof werd een rouwverlof. Het leven kreeg er een verdieping bij. Mijn geschilderde portretten voldeden ineens niet meer, die vorm voelde niet diep genoeg voor wat ik te melden had. Ik voelde me geroepen om abstract te gaan werken en zo het licht aan de binnenkant van mijn ogen weer te geven. In 2021 bracht ik als soloproject het muziekalbum 'Schetsen voor Watermeisjes' uit, een ode aan de rauwheid van het leven beleven. En aan mijn dochters natuurlijk. In 2022 werd onze zeer gewenste zoon Wolf geboren. Een jaar lang in het ziekenhuis geleefd na zijn hartoperatie met absurde complicaties. Anderhalf jaar later de tweede hartoperatie, daarna was alles in orde. Eind goed al goed. We waren toen wel een beetje moe. Sindsdien steeds meer behoefte aan zuiverheid. Steeds meer passie voor de doeken die ik schilder en nog te schilderen heb. De modus waarin ik mezelf moet brengen om tot zuiver werk te komen is essentieel gebleken. Ik leer van elk doek. Er is nog een hoop licht dat ik wil vangen en weergeven. In 2025 stap ik het onderwijs uit. De kunst volledig in. Het leven volledig aangaan. Social media aangaan. 'Hallo wereld, ik ben Sophie Heijkoop en dit is de kunst die ik op deze manier maak!' Misschien zit er ook iets bij voor jou?